گفتگوی روابط عمومی دانشگاه ملی مهارت واحد استانی همدان با آرمین شاه‌ملکی دانشجوی رشته مکانیک خودرو دانشکده شهید مفتح، قهرمان ماده 5000 متر پیاده‌روی کشور؛
روایتی کوتاه از سختی‌های یک ورزشکار ملی
گفتگویی کوتاه با آرمین شاه‌ملکی دارنده مدال طلای شانزدهمین المپیاد ورزشی دانشجویان کشور
گفتگوی روابط عمومی دانشگاه ملی مهارت واحد استانی همدان با آرمین شاه‌ملکی دانشجوی رشته مکانیک خودرو دانشکده شهید مفتح، قهرمان ماده 5000 متر پیاده‌روی کشور؛
روایتی کوتاه از سختی‌های یک ورزشکار ملی
سؤال: لطفاً خودتان را معرفی کنید و بگویید از چه زمانی ورزش را به‌صورت جدی آغاز کردید؟
آرمین شاه‌ملکی: آرمین شاه‌ملکی هستم، متولد سال ۱۳۷۹ از همدان و دانشجوی رشته مکانیک خودرو در دانشگاه ملی مهارت، واحد استان همدان، دانشکده شهید مفتح. فعالیت ورزشی را از رشته‌های مختلفی مثل تکواندو، فوتسال و هندبال شروع کردم، اما به‌صورت حرفه‌ای از سال ۱۳۹۲ وارد رشته دوومیدانی شدم و فعالیت خودم را در این رشته ادامه دادم.
سؤال: چه شد که رشته پیاده‌روی را برای فعالیت حرفه‌ای انتخاب کردید؟
آرمین شاه‌ملکی: دوومیدانی ۲۴ ماده دارد و در این رشته مربیان با انجام تست‌های استعدادیابی، توانایی ورزشکاران را در مواد مختلف بررسی می‌کنند. من در مواد استقامتی عملکرد بهتری داشتم. چند ماده مختلف را امتحان کردم و متوجه شدم در مواد استقامتی عملکرد بهتری دارم. به همین دلیل وارد رشته پیاده‌روی شدم. حدود شش ماه تمرین کردم و بعد از آن توانستم رکورد استان را به دست بیاورم و در مسابقات استانی شرکت کنم. در ادامه نیز توانستم رکوردهای ملی را به نام خودم ثبت کنم.
سؤال: مهم‌ترین رکوردها و افتخارات شما در این رشته چیست؟
آرمین شاه‌ملکی: در رده نوجوانان رکورددار بودم و در حال حاضر نیز رکورد جوانان ایران در ماده‌های ۱۰ و ۲۰ کیلومتر را در اختیار دارم.
سؤال: اولین موفقیت جدی شما در مسابقات قهرمانی کشور چه زمانی رقم خورد؟
آرمین شاه‌ملکی: فکر می‌کنم اولین حضور جدی‌ام در مسابقات کشوری حدود سال ۱۳۹۴ بود. بعد از حدود دو سال تمرین توانستم در مسابقات قهرمانی کشور نوجوانان به مقام اول برسم و قهرمان کشور شوم.
سؤال: در حال حاضر شرایط شما برای حضور در تیم ملی چگونه است؟
آرمین شاه‌ملکی: در حال حاضر در رده بزرگسالان فعالیت می‌کنم و شرایط حضور در تیم ملی را داشته‌ام، اما متأسفانه برای بازی‌های آسیایی اعزام نشدم. با توجه به نتایجی که در مسابقات کسب کرده بودم، انتظار داشتم در ترکیب اعزامی قرار بگیرم. در مسابقه‌ای که در رشت برگزار شد، رکورد یک ساعت و ۲۷ دقیقه را ثبت کردم. رقیب من امسال با رکورد یک ساعت و ۲۸ دقیقه توانست نفر دوم بازی‌های آسیایی شود؛ یعنی رکورد او یک دقیقه بیشتر از رکوردی بود که من سال گذشته در ایران ثبت کرده بودم.اگر از حدود ۱۱ ماه قبل می‌دانستیم که قرار است به مسابقات اعزام شویم، قطعاً می‌توانستیم برنامه تمرینی و آمادگی خودمان را بهتر تنظیم کنیم و حتی برای کسب مدال بجنگیم. ورزشکارانی که اعزام شدند حدود ۱۱ ماه در اردو بودند، اما این فرصت برای ما فراهم نشد.
سؤال: اخیراً درباره حضور شما در تیم ذوب‌آهن اصفهان صحبت‌هایی مطرح شده است. در این خصوص توضیح می‌دهید؟
آرمین شاه‌ملکی: شرایط این‌طور نیست که تصور شود من از همدان به اصفهان منتقل شده‌ام. متأسفانه در همدان تیم باشگاهی فعالی در دوومیدانی نداریم و به همین دلیل توانستم با تیم ذوب‌آهن اصفهان قرارداد ببندم. قرارداد من حدود چهار روز پیش بسته شد. ما در مسابقات مختلف شرکت می‌کنیم، اما امتیازهایی که به دست می‌آوریم برای باشگاه ذوب‌آهن ثبت می‌شود و برای استان همدان محاسبه نمی‌شود. قراردادی که با ذوب‌آهن بستم مبلغ خیلی بالایی نداشت و با مبلغ نسبتاً کمی این قرارداد را امضا کردم. البته امیدوارم در آینده شرایط حمایت مالی از ورزشکاران دوومیدانی بهتر شود.
سؤال: با توجه به سابقه حرفه‌ای و موفقیت‌هایی که به دست آورده‌ای، شرایط زندگی یک ورزشکار حرفه‌ای را چطور توصیف می‌کنی؟
آرمین شاه‌ملکی: واقعیت این است که اگر دغدغه مادیات و قسط و مسائل زندگی را نداشته باشم، خیلی خوب می‌شود. من در تیم ملی بهترین رکوردها را ثبت کرده‌ام و نتایج و سوابقش هم موجود است؛ اما ما در کنار ورزش مجبوریم کار کنیم و درس بخوانیم و همین موضوع کار را سخت می‌کند.
سؤال: چرا رشته تربیت بدنی را انتخاب نکردی؟
آرمین شاه‌ملکی: من به مکانیک خودرو علاقه داشتم. از دوران هنرستان هم همین رشته را انتخاب کردم. آن زمان عضو تیم ملی بودم و شرایط خیلی سختی داشتم. متأسفانه مدرسه و سیستم آموزشی اصلاً شرایط یک ورزشکار حرفه‌ای را درک نمی‌کرد.
آن زمان ساعت پنج صبح برای تمرین می‌رفتم، ساعت هفت به مدرسه می‌رسیدم و تا حدود دو بعدازظهر مدرسه بودم. ناهارم را هم با خودم می‌بردم و دیگر به خانه برنمی‌گشتم. همان اطراف هنرستان ناهار می‌خوردم و گاهی در پارک استراحت می‌کردم تا ساعت تمرین برسد.
حدود ساعت چهار دوباره به تمرین می‌رفتم و تا شش یا هفت عصر تمرین می‌کردم و تازه بعد از آن به خانه برمی‌گشتم. یک کوله‌پشتی پر از غذا، ظرف و قابلمه و دفتر و کتاب هم همیشه همراهم بود. شرایط واقعاً سخت بود، ولی ما این مسیر را گذراندیم. من الان برای خرید یک جفت کفش مناسب، باید حدود ۱۷ یا ۱۸ میلیون تومان هزینه کنم؛ تازه اگر بخواهم کفش استوک بخرم. یک کفش را هم نهایتاً چهار ماه می‌توانم استفاده کنم. این هزینه‌ها برای ورزشکار حرفه‌ای واقعاً سنگین است.
سؤال: هدف اصلی شما در ادامه مسیر حرفه‌ای چیست؟
آرمین شاه‌ملکی: هدف اصلی هر ورزشکار حرفه‌ای رسیدن به المپیک است. به نظر من در رشته‌هایی مثل دوومیدانی، دوچرخه‌سواری، شنا و ژیمناستیک، کسب سهمیه المپیک تقریباً به اندازه کسب مدال المپیک ارزشمند و دشوار است؛ چون گرفتن سهمیه در این رشته‌ها واقعاً سخت است. هدف اصلی من هم این است که روزی بتوانم سهمیه المپیک را کسب کنم. حاضر هستم سال‌ها و ساعت‌ها برای رسیدن به این هدف تمرین کنم و در حال حاضر تمام تلاشم را برای رسیدن به آن انجام می‌دهم.
سؤال: خانواده چه نقشی در موفقیت شما داشته‌اند؟
آرمین شاه‌ملکی: اگر حمایت خانواده‌ام نبود، شاید نمی‌توانستم دوومیدانی را به این شکل ادامه بدهم و واقعاً مدیون خانواده‌ام، به‌خصوص پدر و مادرم هستم. پدرم خودش قهرمان ارتش‌های جهان در دوومیدانی بوده و از طریق ایشان با این رشته آشنا شدم. پدرم من را به سمت دوومیدانی هدایت کرد و بعد از حضور در مسابقات مدارس، این مسیر برایم جدی‌تر و حرفه‌ای‌تر شد.